100 Sekunden Platt : De stille Tiet

Wir haben es nicht gemerkt – und doch sind wir plötzlich mittendrin. Marianne Ehlers verrät, wie wir mit der gar nicht so stillen Zeit umgehen.

Avatar_shz von
30. November 2012, 10:15 Uhr

Keeneen hett dat markt - keen is dat so richtig wies worrn, un doch is dat so: wi sünd in de stille Tiet, merrn binnen. Dor staht wi nu, kaamt so jüst un jüst över den Dag un denkt: still, nee, still is dat nich.
De Bäcker, oh ... mit eenmal hett he nich blots Rundstücken un Swartbroot, nee, kiek doch mal, dat gifft al Klöben! Nee, is dat al wedder sowiet, so wunnerwarkt wi. De Verköpersch lett uns vull Mitgeföhl pröven. "Siet veer Weken al ...", meent se. Naja, hebbt wi sachts nich mitkregen.

In de Stadt sünd överall Lichterkeden un Dannentwiegen an de Latüchten. Liekers, so ganz tofreden sünd wi nich. Dor fehlt noch wat an, man wat?
Wi finnt keen Roh, hebbt keen Lust op Wiehnachten, al gornich op dat dösige Geschenkeköpen. De Ge-schäften sünd luut un vull - un veer Weken vör dat Hillige Fest hangt uns "Djingle Bells" al ut den Hals rut. Bi de Arbeit gifft dat blots noch Stress - de Afsluss för düt Johr mutt maakt warrn, de Tallen stimmt nich, un överto hett de Chef keen Sinn dorför, dat wi af un to eenfach mal so utt Finster kieken doot.
Dat Leven löppt, de Tiet geiht, de Klock sleiht uns jede Stünn - na un wenn al! Laat uns den Ogenblick ton Verpusten finnen, ok wennt nich eenfach is. Dat liggt an uns sülven, sik eenfach mal ruttrecken, mal ahn Larm mal still in uns Huus sitten - versöken kann dat jedereen mal. Un villicht is denn bi den nächsten Inkoop dat een oder anner Leed in de Vörwiehnachtstiet villicht doch ganz nett?
Stille Gröten vun Marianne Ehlers vun den Sleswig-Holsteenschen Heimatbund

zur Startseite

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen