zur Navigation springen

100 Sekunden Platt : So egen to Sinn

vom

Mit dem alten Gedicht von Hermann Claudius erinnert Marianne Ehlers an Weihnachten in der Kindheit.

shz.de von
erstellt am 21.Dez.2013 | 06:00 Uhr

Dree Daag noch, denn hebbt wi den Hilligen Avend al tofaten. Un wo is dat nu mit uns Geföhlen? Sünd wi ankamen bi Wiehnacht, bi dat grote ole Thema?

 

Villicht mag dor Hermann Claudius sien Gedicht „Vör Wiehnachten“ en beten wat hölpen:

Vör Wiehnachten warrt mi so egen to Sinn:

Ik loop ut uns Tiet in mien Kinnerjohr’n rin.

Wiehnachten!

Wat lütt weer de Welt – man deep as en Droom.

Un avends keem Vadder mit ’n Dannenboom.

Wiehnachten!

Weg! – reep he luuthals – Wohrt to! Geswind!

Kniept de Ogen to, sünst warrt ji ja blind!

Wiehnachten!

Un ik krööp mi woll liesen an’t Slötellock.

Man de Slötel, de steek vun binnen op.

Wiehnachten!

Un denn süng’n wi in’t Bett dat Leed vun Marie

un dat Jesuskind. Un denn slöpen wi.

Wiehnachten!

Ik kann mi dat Leed meist noch singen hör’n –

Ach, wer’n wi doch alltohoop wedder Gör’n!

Wiehnachten!

Un miteens fallt uns in, wo schöön dat fröher tohuus weer, dat Töven, dat Eten, de Geschenken, dat Singen, dat Gedichten-Opseggen … So is dat mit dat Besinnen, dat Lege un Trurige hebbt wi vergeten – un dat is goot so. Man en beten egen to Sinn ween, dat dörvt wi geern mal tolaten in düsse Tiet. Dorto höört denn ok dat Torüchdenken an de Kinnertiet – man ok uns Vundaag, dat vergnögte Fiern mit Kinner un Enkelkinner, dat is Wiehnachten! Nu man to un föhl sik mal all goot in düsse Daag!

Fröhliche Wiehnachten un hartlich Gröten  vun

Marianne Ehlers vun den Sleswig-Holsteenschen Heimatbund

zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen