zur Navigation springen
Landeszeitung

17. Oktober 2017 | 21:30 Uhr

Schoosters harrn jümmers warme Fööt

vom
Aus der Redaktion der Landeszeitung

Besöök in en ole Hamdörper Warksteed mit Bräderpodium un Glaskugeln för de betere Helligkeit as dat noch keen „elektrische Licht“ geev

Dat gifft vele Handwarke, de hüüttodags bannig roor sünd, so to’n Bispeel de Schoosteree. Vun Daag besöcht Hans Hermann Storm en Warksteed, wi een sik dat in fröhere Tieden vörstellen müss.

Dat weer noch hell, as de Ooltmeister buten vör de Dör sien neegierigen Besöker mit de Wöer: „Denn laat uns man’n beten na de Beststuuv rinkieken“, in sien Schoosterwarksteed rinleet. In de Warksteed nödig he sien Besöker op den Kunnenstohl dal. He sölben nehm Platz op den Dreebeenhocker, de baben na de Fenstersiet hin op dat Bräderpodium stünn. Op düt knapp 30 Zentimeter hoge Holtpodium weern de Schoosters bi ehr Doon wiet noog von de kole Eer weg un harrn dorüm jümmers warme Fööt.

Opto seten se mit ehre Kneen in Fensterbankhööchte un kunnen so bi Daglicht ehre fiene Arbeit maken. Worr dat sünnerlich winterdags un in de Abendstünns in de Warksteed to’n Arbeiten to düster, denn worrn de Schoosterkugeln, dat weern mit Water füllte doppeltfustgrote Glaskugeln, von de Fensterhakens afnahmen un an den Galgen rund üm de Petroleumlamp ophängt. Dor kunnen veer Schoosters rundüm sitten. Dat Lampenlicht schien dörch de Kugeln hindörch un worr as bi’n Sammellins to’n hellen Lichtpunkt över de Schoosterkneen tosamenbünnelt, wat noog Helligkeit to’n Prünen bröch. De Ool vertell dorto:

„As Unkel vör’n Ersten Weltkrieg winterdags mal na de Warksteed rinkamen dee, dor müss he sehen, dat de starke Nachtfrost de vör de Fensters ophängten Kugeln tweifroren harr. Erst as kort na 1921 dat elektrische Licht in uns Dörp keem, worr unse Warksteed heller un de Kugeln kunnen to Siet daan warrn.“

Na’n Lütten Stoot greep sik de Meister’n beten deepdenkern en Stück Fudderledder von de Eer hoch, kneep un walk dat mit sien knuffigen Schoosterhänn dörch un vertell denn: „Ja, ik wull al jümmers gern Schooster warrn. As lütten Buttje kroop ik veel in de Warksteed rüm un keek de Gesellen dorbi to, wenn se den Schoh op’n Ständer harrn un de Spielen so flink mit den Schoosterhamer inhauen deen. Ik kunn man knapp bi mi holen, so gern harr ik dor al seten. As veerteinjährigen Bengel sett ik mi an en Sünndag op’n Schoosterbock un maak mien ersten Langschäfters. Rein tofällig keek de Schoolmeister in un meen denn, dat he de Steveln gern mal sehen wull, wenn se naher torecht weern.

In de tokamen Week stapp ik mit mien smucken Schäfter dörch den hogen Snee to School. De Schoolmeister stünn vör de Döör, beseh un bekneep mien Steveln, kreeg grote Ogen, sää avers nix. Erst as all de Kinner in de Schoolstuuv weern, nödig he mi na vörn hin. Ik müss mit mien Stevels baben na’n Schrievpult rop, ’n Stück Papier worr noch ünnerdaan un de Persetter sää’n Barg schöne Wöer. Ik föhl mi bedrüpst un stolt to lieker Tiet, wüss avers miteens, dat ik Schooster warrn wull.

Na’t Utschoolkamen keem ik, blots för Kost un Logis, in en anner Dörp in de Lehr. Domals worrn noch twölf Stünnen an Dag an fief Wekendaag arbeit. En Gesell verdeen rundüm teihn Reichsmark in de Week bi Kost un Logis un en Paar feine Langschäfter gullen dotiets noch 20 Reichsmark. As ich in Anfang von de Twintigern mal bi’n Stadtschooster in Akkord stünn, dor kreeg ik 60 Mark Wekenlohn utbetahlt, dat weer domals veel Geld. Ik müss avers ok na 20 Kilometer Anfahrt mit Rad üm Klock söven op’n Bock sitten un kunn erst abends Klock söss den Hamer wedder ut de Hand leggen.

Üm 1930 heff ik mien Meister maakt un düsse Warksteed bit wiet na’n Tweten Weltkrieg bedreven. Avers mit de Gummisteveln, de groten Schohfabriken un de Stadtgeschäfte güng dat mit dat Schoosterhandwark hier bargaf.

Üm nich blots to „Flickschoostern“, heff ik noch vele Jahren bit to mien Pension den Postbüdel för de wieden Breeftouren speelt un heff dat ok gern daan. Liekers“, un dormit weer de Meister mit sien Verklaren toenn, „ik sitt hier in mien Hamdörper Warksteed op mien Dreebeenhocker doch an allerleevsten.“

zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen