zur Navigation springen

„Jutt fiern“ oder Sand schüert den Mogen rein

vom
Aus der Redaktion der Landeszeitung

Wenn mien Enkelkinner, meist an Weekend un in de langen Winterovende, mol alleen sünd, mööt mien Fru un ik bi ehr „inhöön“. Denn fiert wi mit de beiden Deerns „jutt“, wie man op plattdüütsch segg.

De Kinner freut sik dor al Dage vörher op. Se dörp denn so lang opblieven as se wüllt un künnt. Dorbi dörp de Naschis ni fehln. Oma sorg denn over ok dorvör, dat dor ok jümmer een Teller mit besünners gesunde Früchte un afschellte Appeln op’n Disch stoht. Wenn ik de Appeln op den Teller seh, mutt ik jümmer weller an mien Kinnertiet un dat „Juttfiern“ mit mien Grootöllern denken.

Mien Öllern harrn in de föfftiger Johrn de Slachterie vun Oma un Opa övernohmen. Wi wohnten all in een Huus, Opa un Oma boven op’n Böhn un wi mit uns Öllern un dree Kinner ünner. Eeten geev dat vör uns all ünner in de Köök. Wenn mien Öllern to Weekend mol utgohn schulln, schick Oma uns al to Kaffeetiet över de Stroot no uns Novers Onkel Hans un Tante Lene. „Segg de beiden Bescheed, dat wi hüüt ovend jutt hebb, se müchen beeten röverkomen to snacken.“

Wi Kinner höögten uns denn al in vörrut. Wi seeten al in de Schummerie vör’t Fenster un keeken ut no een Licht op de annere Strootensiet. Onkel Hans güng, wenn se in düüstern över de buckelige Stroot müssen, jümmer mit sien Petroleumlüch, in de Hand vörrut. Wenn de beiden in de Döör keem, stell Onkel Hans sien Lüch op’n Flur un denn güng dat Juttfiern ok los. He greep sik in de Jackentasch un hol för jeden vun uns veer afschellte Appelstücke rut. Dor harrn wi al den ganzen Nomeddag op luert. Obwohl sik in de Jackentasch een poor Sandkrömel an de afschellten Appeln fastsett harr, gnupsten wi dor glieks op los. In de föfftiger Johren geev dat in de Wintermonate selten Obst. Ok de Sandkrömel mooken dorbi nix ut. Mien Süster harr Oma mol froog op man vun den Sand krank warrn kunn, Oma harr blots segg: „Sand schürt den Mogen rein!“

Wi kroopen uns denn in de düstere Stuveneck trüch, beeten in de Appelstücke un hörten gespannt to, wat Onkel Hans, een oolen Kaptein, bi sien Seefohrt op de Weltmeere al beleevt harr. Dorbi hett he seker männichmol wull ok Seemannsgorn spunn. Over in unse Ogen weer he een Held. Wo he överall ween weer. Wenn wi denn unse Appeln verleckert harrn, worn wi möh un Oma bröch uns to Bett.

Karte
zur Startseite

von
erstellt am 28.Aug.2013 | 18:07 Uhr

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen