zur Navigation springen
Landeszeitung

19. Oktober 2017 | 23:09 Uhr

De Ünnereerschen un de Karkenglocken

vom
Aus der Redaktion der Landeszeitung

shz.de von
erstellt am 02.Sep.2013 | 11:08 Uhr

In Holsteen heeßen de Ünnereerschen Dwarfen oder Ünnereersken, op Sylt Önnerske un op Föhr un Amrum Önnerbänkissen. Bi Sleswig rüm nenn man se Ünnerborstöi un bi Rendsborg rüm weern se dat Ellern- oder dat Bargvolk, oder man nenn se ok eenfach de Lütten. Man meent, dat se in ole Graffhügels wahnt hebbt un ehr Kökereren gern in Hünengraffsteden inricht harrn.

De Lütten helen mit de grootwussen Övereerschen losen Kontakt un to grote Fierlichkeiten as Hochtieden un Danzfesten. Denn worrn grote Kupperketels un anneres Eetgeschirr hin un her utlehnt. Düt lose Utkamen mit’nanner mag ok dorop hinwiesen, woher de Lütten wohl ursprünglich kamen sünd.

As nämlich unsen Herrn Jesus Christus mal för’n Stoot na unse Eer dalkeem un in en Huus ringüng, wo en Fruu mit ehre teihn Kinner wahnen dee, dor harr dat Wief ehre fief hässlichen Kinner gau na’n Keller dalsperrt. Un as de Herr de fief smucken Kinner seh, dor frag he, woneem denn de anneren Kinner weern. Dorophin sää de Fruu kort un hart: „ Annere Kinner heff ik nich.“ Nu geev de Herr sien Segen över dat Huus un sää: „Wat ünnern is, dat schall ünnern blieven und wat baben is, dat schall baben blieven.“

As dat Wief later in den Keller dalkeem, dor weern de hässlichen fief Kinner nich mehr dor. Man nehm an, dat se sik ut den Keller rutgraavt harrn un denn op de Flucht vör de Menschen weern. Wegen ehre Hässlichkeit – se weern nämlich blots twee bit dree Foot groot un dorbi recht so füllig – söchen un funnen se amenn ehre egene Welt ünner de Eer un richten sik dor kommod in. Wenn man fröher bi ehre Bargen sien Ohr op de Eer leggen dee, denn kunn man männigmal dat Klingen von de Amboss-Slääg hören un meen dorüm, dat vele Lütte an’t Smeden oder an’t Ketelflicken weern.

Bi Heinkenborstel in dat Amt ole Rendsborg hebbt in Öllertieden ok son Lütte in den olen Elbarg leevt, de babenop en groten platten Steen harr. Över düssen Steen wuss en groten Bökenboom, de sien Wuddeln erst buten üm den Steen rüm na de Eer rinfaten deen. Dat schall avers al vör der Tiet west ween, as dat Beerbruen Mood worr un de Mönche in’t Land kamen weern. Ole Dörpslüüd wüssen to vertellen, dat in männig een Nacht en lütt Licht ünner de Böök brennt harr un en Goldschatz in den Barg versteken weer. Schatzsökers hebbt dor later graavt, avers nix funnen.

In Tieden, wenn Süken de Dörpslüüd un ehre Stalltieren anfullen, denn worrn de Lütten ut’n Barg hochropen un beedt, ob se mit ehr Zauberweten hölpen wörrn. As mal bi en Buer in de Hüttener Bargen de frischbornen Kalver jümmers dree Daag na de Geburt dootbleven, dor worrn de Lütten üm Hölp fraagt. De sään, dat den Mistgang in den nien Kohstall liek över dat Bett von de Lüttenkönigin buut worrn weer un dorüm jümmers, wenn Addel dörchkleckern dee, frischborne Kalver starven müssen. Dorophin buu de Buer den Stall ’n beten anners hin un dat Unglück weer vörbi.

Enmal bruken ok de Lütten Hölp ut’ Dörp, denn ehre Königin weer al över de Tiet un kunn ehr Kind nich ohn Hölp to Welt bringen. De Dörpshebamsch worr von en Lüttendeern mit in den Barg rinbeedt, kunn goot hölpen un dat Kind bald in de Arms von de Königin leggen. Mudder Griepsch kreeg avers noch den Opdrag, dat Kind mit en besonnere Salv över de Ogen to wischen.

Ut Versehen wisch sick de Hebamsch den Rest von de Salv von ehren Finger över ehr rechtes Oog af. Nadem se noch’n beten miteten harr, füllen ehr de Zofen as Dank de Schört mit Holtspans voll un leten ehr denn wedder ut den Barg rut. Buten schüddel de Hebamsch düsse Spans groff ut ehre Schört rut achter dat Buschwark hin.

As se later wedder to Huus ankeem, dor blänker dor wat an ehre Schöt. Se bekeek sik de Blänkerdinger genauer un erkenn, dat dat bi negeres Hinsehen verhaakte Holtspans weern, de sik intwischen in Gold ümwannelt harrn. Dorophin leep se gau wedder na den Busch torüch, achter den se de Schört utschüddelt harr, dor legen avers blot eenfache Holtspans.

Knapp veertein Daag later seet düsse Mudder Griepsch bi en grote Dörpshochtiet mit an’ Disch un wunner sik, wat se mit ehr rechtes Oog allens sehn kunn, nämlich dat överall de Lütten mang de anneren Gäst stünnen un kräftig mit tolangen deen. Ok de Lüttendeern, de ehr na ehr Königin beedt harr, weer dorbi. Na de güng se hin un vertell ehr, dat ut Versehen ehr rechtes Oog wat von de Ogensalv afkregen harr un se nu de för de anneren Gäst unsichtbaren Lütten erkennen kunn.

Dorophin informeer de Lüttendeern ehre Verwandschaften, de denn ok gau dat Gelaag verleten. Se sünd ok in Tokunft nich wedderkamen. Wenn de Lütten mal kuppern Pött un golden Eetgeschirr to grote Familienfesten in’t Dörp utlehnt harrn, denn bleev as Dankeschön dorför naher in de groten Suppenketels veel Supp bin un ok för Gabel un Messer keem noch noog mit in den Ünnereerschenbarg torüch. Wenn naher avers bi’t Natellen en enzigen Goldlepel fehlen dee, denn lehnen de Lütten för alle Tokunft keen Geschirr mehr ut. As se sik mal mit en Kolonistenkerl ut Stapelholm vertörnt harrn, dor schüllt se em de Köh krank maakt un en Schimmel klaut hebben, de erst wedder ant Huus keem, as he lahm un afmagert weer. – Wi seht also, dat de Lütten ok recht so bösartig ween kunnen. As later dat Christianiseren mit den Karkenbuu in Gang keem, dor föhlen sik de Lütten ut de Hüttener Bargen dörch dat Glockenlüden so doll stöört, dat se sik mit Sack un Pack opmaken deen un von Hohner Fähr na Dithmarschen översetten leten. Den Hohner Fährmann weer, so warrt jedenfalls vertellt, von de velen lütten Goldpennings as Fährgeld heel riek worrn.

Karte
zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen