Plattdeutsch : De gele Kasten

Avatar_shz von
16. März 2013, 09:02 Uhr

Nich wiet vun ehr Huus af, dor steiht he, de gele Kasten! Se leist sik den Luxus, em to bedenen.

Man blots en paar Schreed na de anner Stratensiet, Slitz hoochklappen, den Breef, de Koort fallen hören un op dat Schild kieken, wannehr de Post afhoolt ward. Se schickt noch en paar Gedanken achteran un denkt:

"Duurt mehrstiets blots een Dag, denn hebbt se dat, mien bunte Koort oder Breef, mien Gröten, schreven op dat fiene Papier mit en smucke Friemark op dat Kuvert."

So geiht dat al johrin, johrut. De Gele op de Güntsiet hölt ut. Wo annerwegens de Kumpels al lang opgeven hebbt, he nich. Un se blifft em tru, hölt nix vun Faxen un Mailerie un so’n niemoodsche Schrieverie.

Denn passeer dat!

As Wiehnachten neger keem, maak se sik besünners veel Möög. Se bastel Koorten mit passen Fotos un kleev lüchten Steerns op de Kuverts.

Mit de velen Breven gung se güntsiet na den Gelen hin.

Se keek op den hogen Stapel, de nich mehr dörch den Slitz passen dee un bekeek sik den Kasten.

"Nee! In so’n schietigen Kasten schüllt mien Breven nich op Reisen gahn", dach se. "So nich! Wat süht he blots ut!"

De Tiet weer nich an em vörbi gahn, harr Sporen laten, Kratzsporen rund um den Slitz un verquer dörch dat swatte Posthoorn. Sommer un Winter harrn em tosett. De Stoff vun de Straat, dat Sprütten vun de Autos harrn an sien gele Farv freten. De Schiet ut de Luft harr baben, an de Sieden un achtern blang den Pahl gröne Patina ansett, gröne, moosgröne Patina.

"Nee, in so’n schietigen Kasten kaamt mien smucken Gröten nich rin", besloot se.

Se hool en Ammer mit Water, Swamm un Dröögdook un sett den Gelen so lang to, bet he wedder lüüch as in sien fröhere Tieden. So much se em lieden. As se nu Breef vör Breef vör Breef dörch den Slitz schoof, worr dat binnen in den Kasten dump klötern! Aver eerst, as de letzte dörchrutscht weer, mark se, dat se mit de Breven ok ehren Huusdöörschlötel dörchsteken harr.

Se muss vör ehr egen Döör op den Klingelknoop drücken. To’n Glück weer dor een, de ehr de Huusdöör apen maak.

"Dat kummt dorvun, wenn man sik den Luxus vun so veel Schrieverie leisten deit", kreeg se to hören. "Nu musst du di woll ok den Luxus leisten und so lang üm den gelen Kasten rümspazeren, bet de Utleerers kaamt un den Kasten opmaakt."

So keem dat denn ok. De gele Kasten is ehr bet herto tru bleven. Man vun den Dag an lett se de Huusdöör ümmer en Spleet open, wenn se wedder mal wat in den gelen Kasten op de Güntsiet steken will.

zur Startseite

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen