hans hermann storm vertellt : De Erste, de Twete un de Drütte . . .

De klooke Spinnerin:                             Ehr wullen de dree Bagaluten  um                                                                         Geld un Smuck bringen.
1 von 2
De klooke Spinnerin: Ehr wullen de dree Bagaluten um Geld un Smuck bringen.

In en Dörp wahn mal en recht ole Fruu ganz alleen in ehr Buernhuus,Se leet sik nich överdüveln un man kunn ehr rein garnix vörmaken. Wölke menen sogar, dat se hellsehen kunn.

shz.de von
23. November 2013, 17:43 Uhr

Dor wahn in en Dörp mal en recht ole Fruu ganz alleen in ehr Buernhuus, denn ehrn Mann weer al vör lange Tiet dootbleven un Kinner harrn se nich hatt. Se weer mehr as riek un doröverrut noch över alle Maten klook. Int Dörp worr vertellt, dat se nix vergeet, wat se mal höört harr, dat se ümsichtig weer un op’n Kraam passen dee. Se leet sik nich överdüveln un man kunn ehr rein garnix vörmaken. Wölke menen sogar, dat se hellsehen kunn.

Mit de Jahren weer se’n beten wunnerlich worrn, denn se snack, dor se je sünst keeneen üm sik harr, mit ehren riesigen Hund Hasso un ehre lütte Muschkatt – un af un an ok mit sik sölben. Se vertell sik wat bi’t Kökereren, bi’t Woll kratzen un ok bit Spinnen in de Schummertiet.

Wenn se denn vör ehr Spinnrad seet un den Wollfaden op de Spool ropspinnen dee, denn fullen ehr jümmers na’n Viertelstunnstiet de Ogen to un se müss hohjanen. Dorophin tell se mit un sää luut to sik sölben: „Dat weer de Erste vör’t to Bett gahn.“

Na’n Viertelstünnstiet wiederlang kreeg se wedder dat grote Jappen un meen dorto: „Dat weer de Twete vör de Puuch“, un noch’n Viertelstünn later müss se dat drütte Mal ganz deep hohjachen, stell dat Spinnrad to Kant un sää to sik: „Dat weer de Drütte, nu kaam ik hoch, un denn to Bett mit mi“, maak sik bettfein un steeg in de Puuch rin.

Op de annere Dörpsiet wahnen domals dree Spitzboven, de an dat vele Geld von de ole Buersfruu ran wullen. Ofschoonst se wüssen, dat de Oolsche swoor bitokamen weer un ok de grote Hund Hasso to bedenken weer, wullen de Dree to late Abendstiet doch mal utspekuleren, ob nich doch an dat schöne Geld un viellicht ok noch an Smuckstücken as Broschen un Keden rantokamen weer.

An’ tokamen Dag sliekern sik de dree Bagaluten in de Düsternis neeg an dat Huus ran un maken af, dat de Erste mal eben dörch dat Fenster lueren schull, um de Laag to ünnersöken. De Kerl slieker sik an un seh, dat de Oolsche achtern Bilegger seet un ant Spinnen weer. Ehren groten Hund Hasso döös bifoot blang ehr.

De Oolsche müss miteens gehörig hohjanen un sää dorna luut to sik sölben: „Oha, dat weer den Ersten.“

De Fensterkieker nehm an, dat se em sehn harr un nu bi ehre Hellseherkunst wüsst, dat se to Drütt hier inbreken wullen. He leep so gau as he man jüst kunn na sien Mackers torüch un vertell, wat he sehn un höört harr. Allens worr noch eenmal wedder dörchrötert un denn müss de Twete los, üm de Laag uttospekuleren. He drück sien Nääs gegen de Schiev an un kunn de Oolsch ok achter den Bilegger un den Hund bifoot dorför sehn. Jüst in düssen Ogenblick müss de ole Buersfruu wedder hohjanen un sää achteran: „Oha, dat weer de Twete.“ Dor verschrock sick de twete Fensterkieker gewaltig un leep wat he blots lopen kunn na sien Mackers torüch.

As he dor sien Geschicht vertellt harr, worr de Drütte dull un schimp: „Wat sünd ju twee Jungens blots för Büxenschieters un Bangbüxen, wenn een nich alles sölvst maken deit, denn warrt dor miendag nix ut“, un maak sik op’n Weg na dat Fenster hin. As he in de Stuuv rinkeek, kreeg de Oolsch jüst ehr drüttes un letztes Hohjanen un meen denn: „So, dat weer nu de Drütte“, stünn stracks op, stell heel forsch dat Spinnrad bikant un reep: „Nu kaam, mien Hasso, wi . . .“

Merrn in düssen Satz dreih sik de Drütte op de Hack un renn so gau as he kunn na sien Mackers hin. Dor sää he gar nich mehr grotmuulig: „Gegen Hexeree un Hellsehen is keen Kruut wussen, dor kann nich mal ik wat beschicken. Wi mööt dor wohl von afsehen, von dat schöne Geld un de Broschens.“

De Ole Buersfruu güng wieldes to Bett. Un dor en Dörp nix för sik beholen deit, weer de Geschicht bald rüm un man sää af nu denn ok, dat de ole Fruu reinweg allens wüss un wahrhaftig hellsehen kunn.

zur Startseite

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen