zur Navigation springen
Landeszeitung

11. Dezember 2017 | 20:28 Uhr

De Dannenboomkoop oder Hein sien Allergie

vom
Aus der Redaktion der Landeszeitung

Alleen dat Wort Dannenboomkoop reck hüüt al ut, üm Hein kole Gräsen övern Rüüch to jagen un den Kopp sweetnatt to maken. Üm to verklaren, worüm dat so is, mutt ik avers ’n beten uthalen un düsse lütte Geschicht vertellen:

In de letzte Week vör Wiehnachten, wenn de Fruunslüüd mit Klöben- un Plettenbacken in de Kök to Gang weern, stünnen de Mannslüüd blots noch in Weg rüm un stören överall. Se kregen denn ok bald Bescheed, üm’t Huus rüm allens schön schier to maken und sik för Botengäng na’n Höker hin parat to holen, wenn nämlich mal keen Kaneel mehr dor weer oder partout keen Ges mehr to finnen weer.

Dat Inhalen maken de Mannslüüd jümmers recht gern – natürlich mit’n lütten Afsteker na’n Kröger röver. In düsse Vörwiehnachtsweek stünn ok dat Dannenboomköpen mit op de Opdraagslist von Huusherrr Hein. He kreeg kort un knapp ut de Köök rut Bescheed: „Musst di üm en Boom kümmern, Hein, un beiel di, ehr de besten Bööm utsorteert un weggrabbelt sünd un wi naher dat Nasehn hebbt un op son kümmerliches Dings kieken mööt.“

Dorophin trock Hein Hannschen an, steek sien Knipp in de Tasch un stülter los in Richtung Ooltmarkt, wo sik as jümmers kort vör Wiehnachten de Olsch mit ehren Dannenboomstand in en schulige Eck breetmaakt harr. Dor luer Hein ’n beten wat mang de Bööm rüm un harr sik na’n Stoot en na sien Dünken smucke ducksige Föhrendann utkeken. Gau worr he sik mit de Hökersche hannelseenig un tell ehr fief Mark in de von all den Boompick gnitterswarte Hand rin. Denn lücht he dat Smuckstück von Boom in de Hööchte un tüffel af na Huus.

As he later den Boom stolt in de Köök opstampen un präsenteren dee, dor trock sien Swiegermudder ’n Snuut, wies mit’n Finger na de Döör hin un komplementeer em mit de netten Wöör: „Düssen nixwürdigen scheven Kröpel ohn Kroon un mit’n Doppelspitz wullt Du uns doch wohl nich andoon, rut mit em, furts, un – ümtuschen!“

Hein sack ’n beten in Dutt, verkneep sik avers sien Wellerwöör, wiel ja dat Fest von Leef un Freud in Sicht weer. Denn dreih he kort op de Hack un treidel mit sien Föhrendann as’n slaan Hund ut de Döör rut un wedder na de Dannenboom-Olsch hin. De begrööt em mit’n Grientje un meen: „Weer wohl nix mit dat Smuckstück, de Herr?“ Se schüffel in ehre Filzstebeln los un wink Hein achter sik ran na de Eck mit de Edeldannen hin.

Dütmal leet Hein sik rieklich Tiet un wähl recht wat bedächtiger ut. Bald stünn he vör en Prachtstück von Boom un befunn: Nich to lütt, nich to groot, dörchweg schön un egal wussen, dat weer he, sien Boom, ’n schöne sülverblaue Farv un rein nix an uttosetten. Wegen dat Ümtuschen gegen de wertvollere Blau- un Edeldann müss Hein de Olsch noch mal dree Mark in de swarte Pickhand rintellen, dat weer avers in Ordnung so, un dormit maak he sik op’n Weg na Huus hin.

As he wat later in de Kök rinkeem un den Boom in all sien Schönheit priesen dee, dor luer sien Swiegermudder koppschütten üm dat Prachstück rüm, kneep an de Twiegen rüm un mecker denn: „Wo kannst du blots son stacheliges Deert ranslepen, dat is ja de reinste Igel. Hesst du garnich an de Kinner dacht, de köönt sik doch de Ogen an de Nadeln utsteken? Los mit di, du Ünglückskerl!“ Un as Hein ehr mit vör Freud bevern Grimass fraagwies ankeek, worr se noch luder un schreeg: „Nu avers los mit di – ümtuschen!“

As Hein swinnelig in Kopp wedder bi de Dannenboom-Olsch ankeem, dor keek de em von nerrn na baben an un fraag denn: „Un sünst is allens in de Reeg to Huus, un mit de Familie, de Herr?“ Hein gnudder sik wat in Baart, leet den Boom fallen un stüer straks na de Nordmanndannen röver.

Na‘n Stoot Sökeree und Rundümgahn funn he en Wunnerexemplar mit blaugröne blanke un lange Nadeln. An düssen Boom stimm enfach allens. Hier weer mit Schick keen Kritik antosetten. Noch mal dree Mark in de pickswarte Fuust rin, von wegen Ümtuusch gegen de dürere Nordmanndann un denn af na Huus.

Dütmal güng he recht seker un dorüm heel pick na de Köök rin, stell sik op‘n Footschemel, faat de Dann an de Spitz an un leet ehr as’n Küssel dreihen. Un wat kreeg he to hören? „De is ja veel to dicht wussen, wo schüllt dor denn blots de Kugeln noch inhängt warrn“, quak sien Fruu. „ Un wenn later de Talliglichten anhängt sünd, gifft amenn noch’n Dannboom- un Stuvenbrand! Du wullt uns wohl afsengeln, wat?“, krakeel sien Swiegermudder achteran un beenn den anfungen Satz mit: „Rut mit dat Deert un – ümtuschen!“

Giftig as’n Katt op de Fork sprung Hein von’n Footschemel dal un sleep den Nordmann an de Spitz achter sik ran ut de Dör rut un denn af in Richtung Dannenboomstand. Dor harr de Olsch de schönsten Bööm wieldess verhökert un weer jüst dorbi, de letzten Överbliever op’n Dutt to stellen. As se Hein wies worr, mark se, dat he total dörch’n Wind weer un sowat as Mordgier in sien Ogen glimmen dee. Mit den nödigen Sekerheitsafstand un ohn veel Wöör un Hanneln wies se na den Dutt mit de löckerigen un scheven Genörken hin. Hein greep blind in den Dutt rin un trock mit en ruge lütte Dann af, de em al meist bekannt vörkeem. Denn seh he de Doppelspitz un wüss, dat he sien erste Utwahl wedderdrapen harr. Dütmal full keen Mark in de Pickhand rin.

As Hein wat later de Doppelspitzendann in de Kökendör rinfallen leet, dor befunn sien Fruu ohn veel Hinkieken: „Süht ja ganz passabel ut.“ Sien Swiegermudder stünn scheefhalsig dorbi un meen: „Ja, is ja ganz passabel, Hein, worüm nich furts so?“ Na düsse Wöör güng Hein endgültig de Verstand ut. He beswiem un sack op’n Stohl dal. Erst mit’n Glas Brannewien kregen de Fruunslüüd em wedder to Verstand.

Keen Wunner, dat hüüt alleen dat Wort Dannenboomkoop utrecken deit, üm bi Hein son Aart Allergieschock uttolösen, em de kolen Gräsen över’n Rüüch to jagen un amenn to beswiemen.

zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen