zur Navigation springen

Breiholter Geschichten: "De Feldmark brennt"

vom

Mien Schoolfrünn un ik harrn uns in de Feldmark op een Knickdreeck een Höhle buut. Computer un annere niemoddsche Speelereen as hüüt geev dat to de Tied, um dat Johr 1960, no nie. Wie Jungs weern jeden Nomeddag oder in de Ferien in uns Höhle oder opn Sportplatz to finnen.

Uns Hütt weer, besünners in de Ferien, uns tweetes to Huus. De Sietenwänd harrn wi mit Sand, de wi ut de Mitt nehm, erhöht. Gegen den Regen harrn wi dat Dack mit een poor oole Regenschirme un Büscher afdicht. So weer dat heel kommodig.

Gegen annere Juns speelten wi "Räuber un Gendarm" Jede Grupp versöch, de de Höhl vun de Gegensiet twei tomooken. Wenn uns dat mool halfwegs glückt weer, woor den Sieg mit Cola un ok mol n Zigarett fiert. No dat Schmöken reeten wi uns op de Koppel blang an een Rööv op un verteern de. Dorto drunken wi veel Water. Dat schull den Rookgeruch verdrieven. Schmööken weer jo vör uns Jungs verboon.

In de Hochtied von uns "Bandenkrieg" hebbt wi uns Höhle mit twee Mann bewacht. An en hitten Dag harrn mien Fründ Hannes un ik Wach. Ut lange Wiel wulln wi Schmöken. Bi de Dröögte harrn wi jümmers een poor Zigaretten in een Blickschachtel in een verlotenen Kaninkenbuu blang uns Hütt versteeken.

As wi de Glimmstengel ansteeken wulln, jöökt mi dat Fell. Bet hüüt weet ik ni, wat ik mi dorbi dach hefft. Ik smeet den brennenden Riet steeken in dat knokendrööge Gras op den Knick. De brennts glieks lichterlooh. Vergevens versöchen Hannes un ik dat Fuer mit Büscher uttohaun. Doch de Wind fach de Flammen jümmers weller an.

Hannes reep mi to: "Wi schafft dat ni alleen. Fohr no Huus un hol Hölp!" Ik sprung op mien Fohrrad un jog los. Ünnerwegs överlegt ik krampfhaft, wie ik Vadder dat bibringen schull. Ik entschloot mi de Wohrheit to seggn. Opgeregt sprudel dat ut mi rut: "Du muss mi hölpen. Ik heffn Knick ansteeken." Mien Onkel Georg, de tofällig bi uns weer, mook siek een Spoß ut mien Laag: "De ganze Feldmark brennt, de Fuerwehr mut rut!"

Mien Vadder bleev to mien Öberraschung ganz ruhig. He smeet een poor Schüffeln int Auto un wie jogten no de Brandstell. Ünnerwegs segg he: "Wi kannst du bloots sowatt mooken. Dat giv no een Nospeel!" As wi bi dat Fuer ankeem, seet Hannes natt vun Sweet an Knick. He pust as n "Jagdhund". Dat Fuer hall he alleen utkreegen. Ik weer em heel dankbor!

As wi weller to Huus weern, müss ik as erstes no den Buern, de den Knick tohöörs un mi vör mien Öveltat entschuldigen. Den keem mien Uurdeel: Dree Weeken müss ik de fief Schwien, de wi in Stall masten deen, jeden Dag utmisten.

Looder heff ik to weeten kreegen, dat mien Onkel Georg as Jung mit sien Fründ Eggert een grooden Strohdiem ansteeken hett. Dor müss totsächlich de Fuerwehr rut! Keen Wunner, dat he bi mien Fuer hetzen müss.

zur Startseite

von
erstellt am 10.Aug.2013 | 05:59 Uhr

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen