zur Navigation springen

Plattdeutsch : Arbeiten för fief, eeten för teihn Mannslüüd

vom
Aus der Redaktion der Landeszeitung

Hans Hermann Storm vertellt hüüt de Geschicht von den unbannig starken Kerl Jehann. He kunn arbeiten för fief un eeten för teihn Mannslüüd. Amenn friete he de Grootbuern-Dochter.

shz.de von
erstellt am 31.Aug.2013 | 16:00 Uhr

In ganz Sleswig-Holsteen worrn fröher Geschichten över unbannig starke Kerls vertellt. En dorvon heeß: „Mit Jehann kunn sick keeneen meten“.

Dor worr vertellt, dat vör en paar hunnert Jahren in en Dörp neeg bi Rendsborg Buer Jörn mit sien Fruu Greet op’n Hufe leevt hett. De Twee harrn al fief schoolgahn Kinner, allens Jungs, as ok noch en sössten heel kräftigen Jung in de Weeg full. Dat Gretenfruu achteran keen Kinner mehr kreeg, weer’n Segen un sachs von den Herrgott so inricht worrn. Denn söss Kinner hebben, mag angahn un ok Freud maken. Avers söss hungerige Freetbüdels jeden Dag satt to maken, weer en annere Saak.

As Jörn en paar Daag later mit sien Jung op’n Arm na den Preester ton Namengeven rövergüng, dor fraag de em natürlich furts, woans de Bengel denn heten schull. Dorophin meen Jörn blots: „Laat em man Jehann heten, denn he mutt later sachs as all sien Bröder mit em Buer warrn.

Jehann wuss tosehens in de Hööchte un weer dorbi knapp satt to kriegen. Later In de School pass he man jüst noch in de Bank rin, kunn avers goot lehrn un harr, as man fröher so sää, en heel ansläägschen Kopp. Över de ganze Schooltiet kunn sik an Knööf keeneen mit em meten. Wenn een sik mit em takeln wull, denn leet Jehann em an stieven Arm verhungern. He drück sien Gegenöver eenfach op de Eer dal, dat de sik nich mehr rippen un röhren kunn. Slaan dee he nich, denn he weer överrut verdräglich.

Na’t Utschoolkamen bleev Jehann noch en Jahr op’n Öllernhoff. Dat weer mehrstiets so, dormit de lütten 14-Jährigen Schoolafgängers in ehre erste Stellung keen Överlast daan worr. De Jung weer heel anstellig un dorbi so unbannig stark, dat he sik op’n Hoff jümmers de sworsten Arbeiten utsöken dee. Bi’t Korn meihen weer he Erstmann, un later bi’t Garven opstaken nehm he jümmers en ganze Hock op eenmal in de Fork. Bi’t Döschen in de Wintertiet schick he den tweten Sacksleper furts mit in’t Fack rin, denn son Speelkram kunn he licht alleen maken.

Ton Mist opladen leet he sik bi’n Smitt ut en brede Steenfork jeden tweten Tinn rutsnieden un laadt dormit gauer op as veer stämmige Daglöhners dat kunnen. Wat avers sien Hunger angüng, dor weer dat Enn von weg. He kunn in sien Wasstiet freten as’n Schüündöscher un worr nie richtig satt.

As dat Jahr op’n Öllernhoff aflopen weer, dor setten sik de Öllern vör ehren Jehann hin un resümeren, dat he för fief stevige Mannslüüd arbeiten kunn, avers för tein stramme Arbeiters eten dee. För den Hoff weer sien Arbeitsinsatz heel goot, för Köök un Spieskamer weer’t avers en Katastrophe. De Dree worrn sick eenig, dat Jehann sik en Stellung utsöken schull, wo he tomindst richtig satt warrn kunn.

De Jung snörr sien Bünsel, smeet dat över de Nack un fraag en paar Dörper wiederlang üm Anstellung op’n groten Hoff na. Dor domals bi’t Instellen von Knechten veel Wert op Körperkraft leggt worr, weer de Grootbuer mit sien Lüüd un Jehann kort vör Meddagstiet na de Dääl rutgahn, bevör he toseggen wull. He bleev dor vör de Dezimalwaag stahn, kreeg en 50- Pund-Lot an den Griff faat un stemm dat mit sien linken Arm hoch. Denn sää he to Jehann: „Nu büst du an de Reeg.“

Jehann nehm ut dat Bord blang de Waag ein Stück Kriet mit de rechte Hand rut un heel dat mang Dumen un Wiesfinger. Dann trock he dat 50-Pund-Lot mit’n lütten Finger hoch, stell sik op de Schuuvkaar un schreev mit dat Lot in sien Rechte baben an den Böhnbalken: „Un nun der Nächste bitte!“ Dormit weer he annahmen.

So langsam harr sik dat rümsnackt, dat op den groten Hoff int Dörp en unbannig starken Kerl in Deensten weer un männig Lüüd ut de Ümgebung wullen sik informeren, wat dat ok wahr weer. As Jehann mal mit sien Swingploog ant Arbeiten weer, dor keem en son Neeschierigen querfeldin op em to un fraag denn: „Moin ok, ik harr gern weten, wo den groten Hoff is, op den en bannig starken Kerl deent.“ Jehann lücht den ganzen Ploog an de Griffen ut de Eer rut, heel em in Richtung Hoff un meen denn dröög: „De grote Hoff liegt dor achtern un de Kerl steiht hier vör di.“ Dat övertüüg den Neeschierigen un he güng wedder na Huus hin.

So bilüttens wuss Jehann nu ut sien Jungstiet rut, un sien Riesenhunger güng langsam torüch, so dat de Spies- un Rökerkamer nich mehr ganz so dull strapazeert worrn. Sien Knööf weern avers nich weniger worrn.

As nämlich den groten willen Dörpsbullen ut sien’n Stall utbraken weer un rundüm de Huusdören instöten dee, dor repen de Dörpslüüd na Jehann, wiel se sik nich anners to hölpen wüssen. De keem ok furts, faat den Bull bi de Hörner, krell eenmal kort un smeet dat Deert op de Siet. Denn hau he den Bullenkopp noch von beide Sieden en an’t Muul, trock den dingeligen Dörpsbullen an den Näsenring in de Hööchte un bröch em in sien Stall torüch.

Nu duerst dat nich mehr lang, bit de smucke Buerndochter un Jehann sik recht so leev harrn. Dor de Ooltbuer al lang Gefallen an den starken Jungbuern funnen harr un ok al wat von dat Ficheln mang de Twee mitkregen harr, spann he an, fahr na Jehann sien Vadder röver un maak dor de Mitgift un all dat annere fast. Bald dorop worr op Frien tostellt un denn in dree Weken mit alle Dörpslüüd dree ganze Daag utlaten fiert.

As Jehann dat Seggen harr un wat later mal mit sien lahmlopen Kutschperd na’n Smitt hintrock, üm dat beslaan to laten, dor weer dat Perd bi’t Iesen topassen ’n beten nervös un wull nich so recht stahn un stillholen. De groffe Gesell worr giftig un drück den meist noch glöhnigen Hoof gegen de Achterhand von dat Perd, dat dat schriegen müss.

Jehann seh dat un reep blots: „Jungs, maakt de Böverdör apen!“ Denn faat he den Bambuus mit Rechts achtern an den Hemdkragen un mit Links achtern an de Büx, haal Swung un smeet em so wiet dörch de Luft, dat he flach un ohn antostöten ut de bövere Smedendör na buten op de Steenbrüch floog.

As al seggt is: Mit Jehann kunn sick keeneen meten!

Karte
zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen