Schaddentieden: Een Versöök, doröber wat to schrieven

Zuviel Alkohol: Die Ehe von Hanna Cassens (Barbara Schmidt, r.) und ihrem Mann Jochen (Joachim Thomsen) droht in dem Stück „Schaddentieden“ an ihrer Sucht zu zerbrechen. Jochen hat zudem eine Affäre mit Hannas jüngeren Schwester Marion (Ursula Tews, l.)
Zuviel Alkohol: Die Ehe von Hanna Cassens (Barbara Schmidt, r.) und ihrem Mann Jochen (Joachim Thomsen) droht in dem Stück „Schaddentieden“ an ihrer Sucht zu zerbrechen. Jochen hat zudem eine Affäre mit Hannas jüngeren Schwester Marion (Ursula Tews, l.)

von
19. Januar 2015, 10:14 Uhr

Jochen Cassens het sin Leeven verhaut, een glatte Fief! He begrippt dat blots eers as dat to loot wär, as he sin Kinner vergruult het un sin Fru an de Buddel hängt.

Wer wi gewohnt in de Theotersaison vun unse Plattdütsch-Gill op een „Schenkelklopper or een O-Been-Roman (erst hebt se sik, denn goht se uteenanner, denn kriegt se sik wer) tööft het, de wär enttäuscht. Wer dat wunnerbor speelte Stück, vun Inge Bott schreeeven un vun Stephan Greve inöövt, nich erleevt het, de het een Theoterobend verpasst de dat so gau nich wedder gift. Schaddentieden passert in jedes Leeven, wo man denkt, wi schall dat blots wiedergohn. Krankheit, Scheedung, arbeitslos, dat mookt een Minsch vertwiefelt un helplos. He brukt Kraft un Moot dor wer ruttokoom, ut so en Lock.

Hanna Cassens wär in so en Deep ankooom. Vun eer Mann bedragen, nich beacht, keen Verständnis, alleen laten, sogor slagen un verstummt. Dor wär för eer keen anner Wech as de Buddel. Wi se dat speelt het, Barbara Schmidt, dat wär ganz grootes Theoter. Wi sünd de lange Wech mit eer gahn, se het uns indringlich wiest wat Alkohol ut een Minschen moken kann. Ober ok, wi mennichmol eener stark un stolt wer dor rutkümmt. Un dat niee Leeven vull Toversicht un goode Pläne un Gedanken in de Hand nimmt.

Jochen Cassens, een swache Charakter, mokt mit sin Familie wat he wüll. Sensibel sin, tohöörn, wat begrippen, mol wat insehn, mitföhlen, dat is nich sin Ding. Un so käm dat as dat komen müsst: Kinner ut Huus, so gau as möglich, Frau alkoholkrank. Jochen söcht lichtsinnch Trost bi sin Schwägerin. Un as wi Tokiekers meen dat gift villicht an’n Enn doch noch een Happy-End, dor full Jochen in sin ole Muster torüch, het alles wer tweimokt dörch sin Jähzorn.

„Du arme Minsch“, dat wärn de letzten Wöör vun Uwe, Jochens Söhn, an sin Vadder. Jo, wat een arme Minsch. Un wat en grotes Drama, leidenschaftlich speelt vun all. En nahdenkliche, grotordige Thoterobend. Danke!

zur Startseite

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen