zur Navigation springen
Eckernförder Zeitung

11. Dezember 2017 | 18:28 Uhr

Een Märchen

vom
Aus der Redaktion der Eckernförder Zeitung

von
erstellt am 22.Aug.2013 | 10:35 Uhr

Dor wär mol een lütte, plitsche Bengel mit een spökelige Idee: he wull an een sünnige Dag schon fröhmorns los un de leeve Gott sööken! Sien Mudder har em obends so veel vertellt, nu wär he nieschirich worn. „Packst du mi een beten to eeten un to drinken in min Rucksack?“ Mudder versloch dat meist de Sprook. Wat har de lütte Kerl blots vun Grappen in de Kopp! Un al de Energien! Se kreech de Rucksack un twee Coladosen, een poor Appeln, Brot un Naschi verswunn dorin. Loop blots nich so wiet wech un bliev nich so lang! Mudder wär dat en beeten mulmich, ober se leet em mit puckernde Hart trecken. De Lütt wanner över de Stroot un erstmol rin in de schöne grote Park. Een poor Dieken geev dat, mit Gewimmel vun Wotergetier, ole Bööm, grote Gröönflächen, een Masse Bänke. Op een dorvun entdeckt de Jung een düstere Gestalt un he nix wi dorhin. Dat wär uter em de eenzige Mensch wiet un siet! Ober wi säh se blots ut, nix as ole Plünn ant Lief, een beeten schidich un alles üm eer rüm vull Plastikbüüdel. Und at Gesicht? Egentlich to`n Bangwarn. Grimmich, verhärmt gnattrich, mit deepe Runzeln un mööde Ogen! Liekers frog de Lütt no een Platz op de Bank un de Olsch leet em mürrisch bi eer sitten. He plapper ganz munter droplos, de Fru wär wul allns egol. Ober as de Jung anfung in de Rucksack to wöhlen markt se op eenmol eer grote Hunger, wi lang har se schon nix mehr eeten un drunken! Un de lütte Abenteurer? Na, alles wör deelt, dat is doch ganz klor! Erstaunt un dankbor nehm de Obdachlose de Geschenke an und de beiden kaut begeistert. Un snakt un snakt!

Ober wat passert denn blots mit dat Gesicht vun de trurige Fru? Wo sünd de mööden Ogen afbleben, de deepen Falten, de graueHuut? Se wär op eenmol schön, se strohlt mit de Sünn üm de Wett! De lütt kennt eer meist nich wedder, wi kann dat angohn, wer hett dat mokt? Ganz vörsichti strokelt de Jung eer över de Back un drück eer fast, meist so fast wi sien Mudder. Un gau keem de leere Sack wer op de Rüch un he leep vergnögt no Huus.

Na, schön, dat du wer dor büst, min Jung. Wi het di dat denn gohn? “Ik heff ut een ganz trurige Fru een ganz vergnögte Fru mokt, in Nullkommanix!´Dat kann keener alleen, dor hett mi de leeve Gott bi holpen, ik weet dat ganz genau! Mudder nehm eern lütten Jung in de Arm, anröhrt un glücklich.

Un de arme ole Fru obends bi eer Sloopkollegen ünner de Brüüch? Ik hef hüüt wat beleeft, dat mut ik ju vertellen! Mi wär so as wenn ik een beeten wat vun Gott spöört hef, no lange, lange Tiet. Un se vertellt vun de schöne Stünn in de Park, vun de lütte Jung un vun eer grotes Glücksgeföhl.


zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen