"Tööv, ik mutt gau noch erst dat We’er maken"

Disse Apparat seggt uns, woveel Stünn de Sünn schient het. Foto: Oldsen

Nordfreesland. Faste gröne Drahtgitter is sett rundherum. En isern Torm för de Utkiek steiht bi en Pavillon mit veel Fensters na’t Binnenland un ruut na de Nordsee. Vigilliensche technische Apparate stahn verdeelt över dat ganze Gelänne. Deelwies hebbt de lütten Apparate Antennen un ok Föhlers, mit de irgendwat meten warrn kann. Sogor in en extra Sandkasten is en Föhler deponeert. Allns mitten mang dat schönste Dünengelänne vun St. Peter-Bad.

An de Port hangt en Schild mit de Bundesadler un de Schrift "Deutscher Wetterdienst" - dorneven en Klingel. "To fröh! Is jüst viertel vör un ik mutt noch gau erst dat We’er maken", seggt Hanna Sönksen op schönste Pellwormer Plattdüütsch. Se löppt hen un her buten vör’t Huus, kiekt na baven, na Westen, na vörn, na achtern. Denn geiht af na binnen an de Computer. Op de Schrievdisch stahn grote Bildschirme mit Wedderkorten un dorneven hangen Listen mit Tekens un Erklärungen. So geiht dat alle halv Stunn. Ganz pingeli mööt all de Daten noteert warrn.

"För uns is de Himmel opdeelt in Achtel. Dor mööt wi denn afschätzen, woveel Wulken to sehen sind. Hüüt sind dor Cirrus fibratus un dor achtern Cirrus spissatus, de sind wull bummelig 8000 Meter hoch. De Gesamtbedeckung liggt bi dree Achtel. Dor is all en beten Erfohrung nödig. För de Sichtwieden hebbt wi Zielpunkte un könnt denn de Entfernungen afschätzen. Hüüt kannst de Pellwormer "Ole Kark" sehen. Wenn dor keen Diek vör weer, denn harr ik hüüt mit de Kieker sogor mien Huusdöör op Pellworm in’t Oog. Un, kiek doröver, dat is de Sendemast vun de Insel Helgoland. Denn kannst vun 50 Kilometer Sicht schnacken."

De Station St. Peter is blots en Punkt in en weltwiede Nettwark vun Wedderstationen. In Düütschland warrn all de Daten sammelt in Offenbach. Dor kann allns afropen warrn - Wedder hölt nich an de Bundesgrenz op. Un Meno Schrader schall uns seggen können, ob morgen nu Grillwedder is oder nich. Sogor en Welttiet gifft dat, de UCT, dormit de Hochs un Tiefs ok to rechte Tiet ankamen. Fröher harrn de Technikers ok Schicht över Nacht. Hüüt geiht de Deenst vun Klock söss de Morgen bit Klock negen de Avend. "Un vör de Döör musst jümmers, ok bi Frost, Storm un in Düstern!"

Siet 1971 arbeitet Hanna Sönksen as Weddertechnikerin för de Düütsche Wedderdeenst. Un se weet nich blots allns över de Apparate vör’t un in’t Huus. Se levt ehr Deenst as Plattdüütsche Wedderfee.

Ganz veel kann hüüt automatisch meten warrn vun all de Apparate in de Weddergorn um’t Huus. Man, wat tellt, is liekers dat persönliche Wohrnehmen. So’n Lasergerät kann blots direkt över sik de Wulken afmeten un nich, wenn de en beten ut Sichtfeld sind. Avers to de Opgaven telln ok noch Naturbeobachtungen: Wennehr welke Planten bleuhn un wennehr de Vagels wegtrekken un torüchkamen. De Pollenflug warrd immer wichtiger.

Bi dat ganze Kieken un Vertelln kannst reinweg vergeten, dat rundherum Urlaubers ünnerwegens sind. Zig Autos vun Badegäst stahn op de Sandbank. De Nordsee hett man blots twölf Grad Celsius. Liekers sind de Lüüd hungerig na Sünnschien un setten de Kinner in’e Gang mit Drakenstiegen un Burgenbuun. Hanna Sönksen kunn all Lüüd vertelln, wodennig dat Wedder morgen un övermorgen warrd: "Dor Deenst doon, wo annern Urlaub maken."